Wypadek w drodze do pracy lub z pracy

Definicję tego zdarzenia podano w art. 57b ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, ze zm.).

Zgodnie z ww. artykułem, za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana.

Zdarzenie może zostać także uznane za wypadek w drodze do pracy lub z pracy, gdy przerwanie drogi było życiowo uzasadnione i gdy czas na jej przebycie nie przekraczał granic potrzeby oraz jeśli droga była dla ubezpieczonego najdogodniejsza ze względów komunikacyjnych.

Pojęcie „droga” nie dotyczy tylko dróg publicznych i szlaków komunikacyjnych.  „Drogą” jest także ścieżka prowadząca przez teren prywatny, w tym posesję należącą do osoby poszkodowanej. W przypadku budynku wielorodzinnego, „drogą” jest ogólnie dostępna klatka schodowa na zewnątrz mieszkania.

Za drogę do pracy lub z pracy uważa się oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy do domu również drogę do miejsca lub z miejsca:
1) innego zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego;
2) zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych;
3) zwykłego spożywania posiłków;
4) odbywania nauki lub studiów.

Obowiązkiem pracownika jest niezwłoczne zawiadomienie pracodawcy, który zobowiązany jest ustalić okoliczności wypadku.

Oświadczenie poszkodowanego oraz świadków,  zgromadzone dowody służb, takich jak: policja, straż pożarna, pogotowie ratunkowe, są podstawą ustalenia wszystkich faktów dotyczących zdarzenia. Na ich podstawie sporządza się kartę wypadku. Pracodawca ma na jej sporządzenie 14 dni od uzyskania informacji  o zdarzeniu. W sytuacji gdy pracodawca uzna, że nie doszło do wypadku w drodze do lub z pracy, zobowiązany jest podać uzasadnienie decyzji w karcie wypadku.

Świadczenia:

W sytuacji, gdy w wyniku wypadku w drodze do pracy lub z pracy, poszkodowany otrzymał zwolnienie lekarskie (jest niezdolny do wykonywania pracy), wówczas pracowników przysługują świadczenia.

Gdy sytuacja została uznana za wypadek w drodze do pracy lub z pracy wówczas wynagrodzenie chorobowe wypłacane jest w wysokości 100% należnego wynagrodzenia przez 33 dni w ciągu roku kalendarzowego.

Wynagrodzenie chorobowe jest wypłacane przez 33 dni od pracodawcy (lub wyjątkowo ZUS, gdy firma liczy mniej niż 20 pracowników), natomiast od 34 dnia niezdolności do pracy ZUS wyręcza pracodawcę i sam wypłaca ubezpieczonym zasiłek chorobowy.

Świadczenia są wypłacane w wysokości 100 proc. podstawy wymiaru zasiłku, czyli kwoty będącej podstawą składek na ubezpieczenie zdrowotne, także za okres pobytu w szpitalu.

Jeżeli po wyczerpaniu pełnego okresu zasiłkowego ( 182 dni), ubezpieczony nadal jest niezdolny do pracy, ale dalsze leczenie może umożliwić mu powrót do aktywności zawodowej, to przysługuje mu świadczenie rehabilitacyjne. Jest ono przyznawane przez ZUS na okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

Nie ma jednej wysokości świadczenia rehabilitacyjnego. Wynosi ono:

90 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego – za okres pierwszych 90 dni,

75 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego – za pozostały okres,

100 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego – jeśli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży.

Pracownik, który uległ wypadkowi w drodze do pracy lub z pracy może w przypadku, gdy spełni określone warunki, otrzymać również rentę z tytułu niezdolności do pracy. Przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy następuje po dokonaniu oceny niezdolności do pracy w formie orzeczenia przez lekarza orzecznika ZUS.

Osobie, która spełnia warunki wymagane do uzyskania renty z tytuły niezdolności do pracy, może też przysługiwać renta szkoleniowa, o ile uzyska ona orzeczenie o celowości przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie.

Ponadto pracownik może otrzymać dodatek pielęgnacyjny, jeśli zostanie uznany za całkowicie niezdolnego do pracy oraz do samodzielnej egzystencji.